VERDRIET

22.3.05 17:40 link

Sporen van verdriet Ik zie op jouw gezicht. De sporen van verdriet. Wie ziet ze niet. Je lijkt zo flink en sterk. Dat ben je ook. Maar toch, je blijft een mens. Een mens van goede wil. Soms ben je zwak. Soms ben je stil. Het leven gaat zoals het gaat. En soms aan je voorbij. In jou ging ook een stukje dood. En moet je weer opnieuw beginnen. Opnieuw weer leren leven hoe? Je weet het niet. Ik zie op jouw gezicht, de sporen van verdriet.

13.12.03 20:30 link

Verdriet Gouden parels van verdriet. Verdriet dat je aan de buitenkant niet ziet. Maar dat er toch wel degelijk is, verdriet dat voortkomt uit gemis. Wat altijd in het middelpunt blijft staan. Verdriet dat nooit meer weg zal gaan. Vedriet dat je elke dag probeert te onderdrukken. Maar wat je negen van de tien keer niet gaat lukken. Ontvluchten kun je zoiets niet. Toch probeer je echt van alles.... Je lacht weer eens een keer. Dan is het er onherroepelijk weer. Verdriet.... Ach ja, wie kent het eigenlijk niet.

13.12.03 20:19 link

Hoe kun je iemand troosten bij zo'n groot verdriet? Je kunt alleen maar zwijgen want woorden heb je niet De wereld is zo kleurloos de lucht is dik en grauw Je voelt je zelf ook zo verdwenen is het blauw De bloemen zijn van plastic vogelgefluit klinkt onoprecht Je kunt nu niet genieten omdat je tegen tranen vecht Maar op een dag, geloof me heb je eventjes geen pijn God zendt een zonnestraaltje er is een lichtje klein Een lichtje in je ogen een streepje blauw, misschien Je zult in dit stille teken je geliefde kunnen zien

13.12.03 20:17 link

Ik voel nog je hand toen die mijn arm vast had. Ik zie nog je ogen toen die me alles en niets vroegen. Ik voel nog je warmte toen we er allebei zeker van waren. Maar tussen ons was steeds zij... Morgen zul je ver weg zijn. Ik heb je teruggezien. Je zei: "ik denk aan je". Je zei: "ik vergeet je niet". Ik zei niets al hield ik van je. Ik lachte van buiten, ik schreeuwde van binnen. Want tussen ons was steeds zij..... Morgen zal ik ver weg zijn.

14.11.03 14:59 link

Nooit meer.... nooit meer...meer die ondeugende knipoog nooit meer...een opmerking die is zo droog nooit meer..je armen om me heen voelen nooit meer..zien aan je ogen wat ze bedoelen nooit meer...daar beginnen met een innige kus nooit meer ...die spanning ik zie je weer nooit meer...de vraag wat wil je meer nooit meer..dat veilige gevoel bij jou nooit meer...kan k zeggen ik hou van jou nooit meer..op msn een praatje nooit meer ..heb je ergens in je agenda een gaatje nooit meer..weten hoe het met je gaat nooit meer ..het gemis voelen als je me na een knuffel verlaat nooit meer.. nooit meer nooit meer..je lief...

10.11.03 16:39 link

LOSLATEN? Een gevecht tussen verstand en gevoel Je begrijpt vast wel wat ik bedoel Mijn verstand zegt: ik moet je laten gaan Mijn gevoel gaat hier tegenin Want ik voel nog véél meer voor je dan in het begin…… Maar jij, jij zit zo diep in mij In mijn hart, mijn gedachten, mijn bloed Met jou samen zijn voelt zo vreselijk goed Maar ik had het kunnen weten Het is onmogelijk jou te vergeten Waarom heb ik je ontmoet? Wat moet ik hier in godsnaam van leren? Waarom ben je in mijn leven? Waarom mag ik je niet méér geven? Kavya

10.11.03 16:26 link

 [volgende pagina]